ಮನುಷ್ಯ ಮೃತಪಟ್ಟ ನಂತರ ಅವರ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರದ ಮೇಲೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಹೂಮಾಲೆ ಹಾಕುವುದು ಭಾರತ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ, ಮೃತರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅಂತಿಮ ಗೌರವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಹೂವುಗಳ ಮೂಲಕ ಅಗಲಿದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ದೇಹವನ್ನು ತೊರೆದ ನಂತರವೂ, ಇಷ್ಟು ದಿನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಿದ್ದ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಮೃತರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.
ಹೂವುಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರತೆ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆಯ ಪ್ರತೀಕವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರದ ಮೇಲೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ, ಅಗಲಿದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕಲಿ, ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಂತಿಮ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲೂ ಹೂವುಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿದೆ.
ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಮೃತದೇಹದಿಂದ ದುರ್ಗಂಧ ಬರದಂತೆ ತಡೆಯಲು ಸುಗಂಧಭರಿತ ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ.
ಹೂವುಗಳು ಜೀವನದ ನಶ್ವರತೆಯನ್ನೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂದು ಅರಳಿ ನಾಳೆ ಬಾಡುವ ಹೂವಿನಂತೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇದೇ ವೇಳೆ ದುಃಖದಲ್ಲಿರುವ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುವ ಸಂಕೇತವಾಗಿಯೂ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಕಾಣಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್, ಬೌದ್ಧ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಮೃತರ ಮೇಲೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಇದೆ. ವಿಧಾನಗಳು ಬೇರೆಬೇರೆ ಇದ್ದರೂ, ಮೃತರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಕೋರುವುದು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ.
